23
31
32
33
χουν ασχοληθεί με αυτά με πολλούς και ποικίλους τρόπους
–από το
Έγκλημα και τιμωρία
του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μέ-
χρι το
Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
του Έντουαρντ Άλμπι
και τις ιστορίες του ντετέκτιβ Λιου Άρτσερ του Ρος ΜακΝτό-
ναλντ. Ο φόβος ήταν ανέκαθεν μεγάλο θέμα. Ο θάνατος ήταν
ανέκαθεν μεγάλο θέμα. Είναι δύο από τις ανθρώπινες σταθε-
ρές. Όμως μόνο ο συγγραφέας του υπερφυσικού και των ιστο-
ριών τρόμου δίνει στον αναγνώστη μια τόσο μεγάλη ευκαιρία
για πλήρη ταύτιση και κάθαρση. Όσοι ασχολούνται με το είδος
έχοντας έστω και ελάχιστη επίγνωση του τι κάνουν ξέρουν ότι
ολόκληρο το πεδίο του τρόμου και του υπερφυσικού είναι κάτι
σαν ψιλό κόσκινο μεταξύ συνειδητού και υποσυνειδήτου
·
η
λογοτεχνία τρόμου είναι ένας κεντρικός σταθμός του μετρό
της ανθρώπινης ψυχής, όπου συναντιούνται η γαλάζια γραμμή
των πραγμάτων που μπορούμε να εσωτερικεύσουμε με ασφά-
λεια και η κόκκινη γραμμή εκείνων που πρέπει να ξεφορτω-
θούμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Όταν διαβάζεις μια ιστορία τρόμου, δεν πιστεύεις πραγμα-
τικά αυτά που διαβάζεις. Δεν πιστεύεις σε βαμπίρ, σε λυκάν-
θρωπους, σε φορτηγά που παίρνουν μπροστά ξαφνικά και κι-
νούνται μόνα τους. Τα τρομακτικά πράγματα που πιστεύουμε
όλοι μας είναι εκείνα για τα οποία γράφουν ο Ντοστογιέφσκι,
ο Άλμπι και ο ΜακΝτόναλντ: το μίσος, η αποξένωση, το να γερ-
νάς χωρίς αγάπη ή να παραπαίεις σʼ έναν εχθρικό κόσμο πα-
τώντας στα αδύναμα πόδια της εφηβείας. Στην καθημερινότη-
τά μας, στον πραγματικό κόσμο, συχνά είμαστε σαν τις αρχαίες
μάσκες κωμωδίας και τραγωδίας, πλατύ χαμόγελο στην απέξω
πλευρά και γκριμάτσα στην απομέσα. Υπάρχει ένας κεντρικός
διακόπτης κάπου μέσα μας, ένας μετασχηματιστής ίσως, όπου
συνδέονται τα καλώδια που ξεκινούν από αυτές τις δύο όψεις.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκει πολύ συχνά τον στόχο της
μια ιστορία τρόμου.
