20
31
32
33
ένα γιγάντιο μηχάνημα εργοστασίου, όταν ένας συνάδελφός
του σκόνταψε και έπεσε πάνω στην κονσόλα χειρισμού. Ας μην
το παιδεύουμε, είναι προφανές: Η ζωή είναι γεμάτη τρόμους,
μικρούς και μεγάλους. Και επειδή τους μικρούς τρόμους τούς
χωράει ο νους μας, τις πιο δυνατές σφαλιάρες, που μας θυμί-
ζουν ότι είμαστε θνητοί, τις τρώμε απ’ αυτούς.
Το ενδιαφέρον μας για τους μικρούς τρόμους είναι αναμφι-
σβήτητο, το ίδιο και η αποστροφή μας. Αυτά τα δύο δημιουρ-
γούν ένα περίεργο μείγμα και το υποπροϊόν της μείξης τους
μοιάζει να είναι η ενοχή… μια ενοχή που δεν διαφέρει και πολύ
από εκείνη που συνοδεύει την αφύπνιση της σεξουαλικότητάς
μας.
Δεν είναι δική μου δουλειά να σας πω να μην έχετε ενοχές
και επίσης δεν είναι δική μου δουλειά να δικαιώσω τα μυθι-
στορήματά μου ή τα παρακάτω διηγήματα. Ωστόσο μπορεί να
γίνει ένας ενδιαφέρων παραλληλισμός μεταξύ σεξ και φόβου.
Καθώς μεγαλώνουμε και γινόμαστε ικανοί για σεξουαλικές
σχέσεις, το ενδιαφέρον μας γι’ αυτές αφυπνίζεται
·
και το εν-
διαφέρον μας για το σεξ, εάν δεν διαστραφεί με κάποιον τρό-
πο, φυσιολογικά τείνει προς τη συνουσία και τη διαιώνιση του
είδους. Επίσης, όσο συνειδητοποιούμε μεγαλώνοντας ότι ανα-
πόφευκτα θα πεθάνουμε κάποτε, συνειδητοποιούμε και το συ-
ναίσθημα του φόβου. Και νομίζω ότι, όπως η συνουσία τείνει
προς την αυτοσυντήρηση, κάθε φόβος μας τείνει προς μια κα-
τανόηση της τελικής κατάληξης.
Υπάρχει μια παλιά ιστορία για εφτά τυφλούς που πιάνουν ο
καθένας από ένα διαφορετικό μέρος του σώματος ενός ελέφα-
ντα. Ένας νόμισε ότι έπιασε φίδι, ένας άλλος ότι έπιασε ένα γι-
γάντιο φύλο φοινικιάς, κάποιος ότι άγγιξε μια πέτρινη κολόνα.
Μόνο όταν βρέθηκαν όλοι μαζί κατάλαβαν ότι είχαν πιάσει έ-
ναν ελέφαντα.
Ο φόβος είναι το συναίσθημα που μας τυφλώνει. Πόσα
πράγματα δεν φοβόμαστε; Φοβόμαστε να ανάψουμε το φως
