18
31
32
33
τω, αλλά μου άρεσε πολύ το
Σάλεμς Λοτ
» ή «Ίσως έχω μακά-
βρια γούστα, αλλά κάθε σελίδα της
Λάμψης
ήταν για μένα α-
πόλαυση…»
Νομίζω ότι το κλειδί εδώ ίσως είναι μια φράση από μια κρι-
τική ταινίας στο περιοδικό
Newsweek
. Η κριτική αφορούσε μια
ταινία τρόμου, όχι και τόσο καλή, και έλεγε περίπου τα εξής:
«…θαυμάσια ταινία, για όσους αρέσει να κόβουν ταχύτητα και
να χαζεύουν αυτοκινητικά δυστυχήματα.» Καλή ατάκα, αλλά
αν το καλοσκεφτείς, ισχύει για όλα τα βιβλία και τις ταινίες
τρόμου. Η
ταινία
Η νύχτα των ζωντανών νεκρών
με τις φρικια-
στικές σκηνές κανιβαλισμού και μητροκτονίας αφορούσε σί-
γουρα ανθρώπους που κόβουν ταχύτητα και κοιτάζουν το αυ-
τοκινητικό δυστύχημα
·
και τι να πει κανείς για το κοριτσάκι
που ξερνάει μπιζελόσουπα πάνω στον πάστορα στον
Εξορκι-
στή
;
Στον
Δράκουλα
του Μπραμ Στόουκερ, που συχνά αποτελεί
μέτρο σύγκρισης για τις σύγχρονες ιστορίες τρόμου (και πολύ
σωστά
·
είναι το πρώτο έργο με αναμφισβήτητα ψυχοφροϋδι-
κούς υπαινιγμούς), υπάρχει ένας μανιακός, ο Ρένφελντ, που
καταβροχθίζει μύγες, αράχνες και στο τέλος ένα πουλί. Έχο-
ντας φάει το πουλί ολόκληρο, με τα πούπουλα, το ξερνάει. Στο
ίδιο μυθιστόρημα υπάρχει επίσης και το παλούκωμα –τελετουρ-
γική διείσδυση θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει– μιας
νέας και αξιαγάπητης βρικολακίνας, καθώς και ο φόνος ενός
μωρού και της μητέρας του.
Τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας του υπερφυσικού εμφανί-
ζουν συχνά το σύνδρομο «κόψε ταχύτητα να δούμε το δυστύ-
χημα». Ο Μπέογουλφ που κατακρεουργεί τη μητέρα του τέρα-
τος Γκρέντελ
·
ο αφηγητής στο διήγημα του Πόε «Μαρτυριάρα
καρδιά», που διαμελίζει τον μισότυφλο από καταρράκτη ευερ-
γέτη του και κρύβει τα κομμάτια κάτω από το πάτωμα
·
η μα-
κάβρια πάλη του χόμπιτ Σαμ με την αράχνη Σέλομπ στον τε-
λευταίο τόμο της τριλογίας των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν.
