17
31
32
33
Ο Λουί Λ’Αμούρ, ο συγγραφέας γουέστερν, κι εγώ θα μπο-
ρούσαμε να στεκόμαστε και οι δύο στην άκρη μιας λιμνούλας
του Κολοράντο και να έχουμε κι οι δύο μια έμπνευση ακριβώς
την ίδια στιγμή. Μάλλον θα αισθανόμασταν κι οι δύο την ανά-
γκη να καθίσουμε κάτω και να προσπαθήσουμε να την εκφρά-
σουμε με λέξεις. Η δική του ιστορία θα μιλούσε ίσως για δι-
καιώματα χρήσης του ποταμού σε εποχή ξηρασίας, η δική μου
το πιθανότερο είναι ότι θα μιλούσε για κάποιο φρικαλέο α-
τσούμπαλο πλάσμα που αναδύεται αργά από τα ακίνητα νερά
για να αρπάξει πρόβατα… άλογα… και τελικά ανθρώπους. Η
«εμμονή» του Λιούις Λ’Αμούρ περιστρέφεται γύρω από την ι-
στορία της Αμερικανικής Δύσης
·
εγώ τείνω προς τα όντα που
γλιστρούν κρυφά τη νύχτα κάτω από το φως των αστεριών.
Εκείνος γράφει ιστορίες γουέστερν
·
εγώ γράφω ιστορίες τρό-
μου. Είμαστε κι οι δύο λιγάκι λοξοί.
Οι τέχνες είναι ψυχαναγκασμός και ο ψυχαναγκασμός είναι
επικίνδυνο πράγμα. Είναι σαν μαχαίρι μέσα στο μυαλό σου. Σε
μερικές περιπτώσεις –μου έρχονται στον νου οι Ντίλαν Τόμας,
Ρος Λόκριτζ, Χαρτ Κρέιν, Σύλβια Πλαθ– το μαχαίρι μπορεί να
στραφεί βίαια εναντίον εκείνου που το κρατάει. Η τέχνη είναι
τοπικό καρκίνωμα, συνήθως καλόηθες –οι δημιουργικοί άν-
θρωποι γενικά ζουν πολλά χρόνια– αλλά και τρομερά κακόη-
θες μερικές φορές. Χρησιμοποιείς το μαχαίρι προσεκτικά, γιατί
ξέρεις ότι αδιαφορεί ποιον θα κόψει. Κι αν είσαι συνετός άν-
θρωπος, κοσκινίζεις προσεκτικά τη λάσπη… γιατί αυτή η λά-
σπη μπορεί να μην είναι παντού πεθαμένη.
Μόλις ξεμπερδέψουμε με το
γιατί γράφεις τέτοια πράγματα
,
ακολουθεί η συνοδευτική ερώτηση:
Γιατί τα διαβάζει ο κόσμος;
Γιατί πουλάνε;
Αυτή εμπεριέχει μια αδήλωτη προϋπόθεση, ότι
δηλαδή οι ιστορίες τρόμου, οι ιστορίες φρίκης, συνεπάγονται
ένα αρρωστημένο γούστο. Οι επιστολές αναγνωστών μου συ-
χνά ξεκινούν με τη φράση «Θα με θεωρήσετε περίεργο, υποθέ-
