11
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
1
Είχε περάσει αρκετή ώρα από τη στιγμή που τα μεγάφωνα του
αεροδρομίου Τζον Κένεντι της Νέας Υόρκης κάλεσαν επανει-
λημμένα τον επιβάτη Οδυσσέα Ντάικο να επιβιβαστεί αμέσως
στην πτήση 341 της Ολυμπιακής με προορισμό την Αθήνα. Όλοι
οι επιβάτες είχαν τακτοποιηθεί στις θέσεις τους, οι αεροσυνοδοί
ήταν έτοιμες να κλείσουν την πόρτα του αεροπλάνου, όταν
ξαφνικά από τη φυσούνα ξεπρόβαλε τρέχοντας ένας παχύς με-
σόκοπος κύριος με γυαλιά και μια βαλίτσα στο χέρι. Σήκωσε το
χέρι από μακριά, σαν να τους έλεγε «περιμένετε» κι έπειτα έκα-
νε το τελευταίο αποφασιστικό βήμα, πάτησε το πόδι του στην
καμπίνα του αεροπλάνου, πέταξε τη βαλίτσα στο πάτωμα, κόλ-
λησε το κορμί του στο τοίχωμα της καμπίνας, έκλεισε τα μάτια,
πήρε μερικές βαθιές ανάσες και προσπάθησε να ηρεμήσει. Φαι-
νόταν καταβεβλημένος, ιδιαίτερα αγχωμένος, αλλά το πρόσωπό
του έδειχνε έναν άνθρωπο μάλλον χαρούμενο, ανακουφισμένο
που είχε καταφέρει να προλάβει την πτήση.
«Είστε καλά, κύριε;» τον ρώτησε μια αεροσυνοδός.
«Καλύτερα δεν ήμουν ποτέ», απάντησε με δυσκολία, μιας
και ακόμα ήταν πολύ λαχανιασμένος.
«Είστε ο κύριος Οδυσσέας Ντάικος;»
«Αυτοπροσώπως!»
Η αεροσυνοδός τον οδήγησε στη θέση του, εκείνος κάθισε,
πήρε κι άλλες βαθιές ανάσες και προσπάθησε να ηρεμήσει.
Φαινόταν να έχει ζήσει μεγάλη αγωνία και ένταση τις τελευ-
ταίες ώρες. Ώρες με ένταση αλλά ώρες που ζωντάνεψαν μαρα-
