15
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
Κεφαλονιά 1959
ε την άφιξη του καθηγητή άρχισαν όλα, αφού θυμά-
μαι πως εκείνη τη μέρα, μεταξύ των άλλων, η κυρία
,
έτσι αποκαλούσαμε τη μάνα μας, είχε τονίσει τη λέξη
«Σορβόννη» με τέτοιο τρόπο, που βάλθηκε να με πείσει πως
τούτη τη φορά δεν έφταιγε η ρουμελιώτικη προφορά της που
έκοψε την κατάληξη. Σορμπόν είχε πει, όχι Σορβόν. Κι έπειτα
είχαμε αρχίσει από πολύ πρωί να τακτοποιούμε το σπίτι. Έκα-
νε αποπνικτική ζέστη και ο αφρικανικός λίβας έκαιγε ό,τι έ-
βρισκε μπροστά του, τα γαρίφαλα στις γλάστρες της αυλής, τα
κορμιά μας, τα μαλλιά μας, τα κεφάλια μας. Περιέργεια και
προσδοκία βαθιά μέσα μας. Επιθυμία για καινούρια σπιτικά,
λες και δεν είχαμε… Ναι, ίσως και για μια άγνωστη Ξένη. Το
συναίσθημα το γνώριζε καθένας από εμάς, σαν να μην του αρ-
κούσε η δική του πατρίδα. Προτιμότερο δηλαδή να χτυπάει η
καρδιά πάνω στα υπερωκεάνια φορτηγά των Βεργωτή, Λυ-
κιαρδόπουλου και Σία, Κεφαλονίτες εφοπλιστές, ή μέσα στις
κουζίνες του Μπρούκλιν ή της Μελβούρνης, προσπαθώντας να
ξεφύγει από τις πολιτικές και κοινωνικές αρρυθμίες της πά-
τριας γης. Όμως καλά όλοι τούτοι. Μπαρκάδοι ναυτικοί οι άν-
θρωποι, μετανάστες, νόμιμοι ή και λαθραίοι. Εμείς τι γυρεύαμε;
Προς τι όλη αυτή η εμμονή να προσδοκούμε τον καθηγητή σαν
τον Μεσσία, λες κι έφερνε μαζί του την πολυπόθητη Ξένη; Μή-
πως σαν υποστύλιο της επίφοβης αναζήτησής μας ή της αδη-
μονούσας διαφυγής μας;
