11
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
ματίου. Σβέλτη εγώ, κι επειδή δεν ήθελα να δω περισσότερα,
της γύρισα την πλάτη και επέστρεψα στο σαλόνι. Στο σαλόνι
του νεόχτιστου εξοχικού σπιτιού μας, πάνω στη γη των Κινκι-
νάτηδων.
Πολύ πιο σύντομα απ’ ό,τι περίμενα, οι συλλογισμοί με
απάλλαξαν από το φορτίο τους και κάθισα ανέμελη στο πιάνο
για μια τελευταία πρόβα: Pietà, Signore… του Alessandro
Stradella. Από τα ανοιχτά παράθυρα θα ακουγόμουν σίγουρα
κάτω στο Ροσοκέλι, θα ξυπνούσα τους ντόπιους, θα ζάλιζα τα
τζιτζίκια μες στο μεσημέρι, θα γοήτευα τους ξένους στις πισί-
νες. Τραγουδούσα ακόμα με φυσικότητα. Ξεκούραστη η φωνή
μου, παρόλο που εδώ και δέκα χρόνια είχα σταματήσει να τρα-
γουδάω. Η άψογη ακουστική του σαλονιού μού αποκρινόταν
με παλμούς ευφορίας στις φλέβες. Συνάμα με μεθούσε κι εκεί-
νη η οικεία και καυτή σιωπή του καλοκαιριού μέσα στις σκιές
των δέντρων, με συνέπαιρνε να προσδώσω στην ερμηνεία μου
κάτι το εξαιρετικό –ας πούμε σαν καλωσόρισμα–, παρότι είχα
επιλέξει την άρια σαν να ήταν ρέκβιεμ. Όμως ακόμη κι αυτή
νόστος πολυπόθητος ήταν για το νησί.
Ακούμπησα την παρτιτούρα στο πιάνο και πλησίασα την
τζαμόπορτα της μπροστινής βεράντας. Άφησα το βλέμμα μου
να ταξιδέψει πάνω από τα κυπαρίσσια και τις ελιές, στο ακρω-
τήρι της Μούντας, στο Ιόνιο. Φως. Γαλάζιο φως, διαπεραστικό,
σαν ηλιακός προβολέας, ανιχνευτικός και ταυτόχρονα καθη-
συχαστικός. Αισθανόμουν την κυριαρχία του πάνω μου ευερ-
γετική, κι αυτή την προστατευτικότητά του να με τραβάει στις
δέσμες του.
Οι στιγμές ευτυχίας λένε πως έρχονται, πως δεν κρατούν
πολύ, φεύγουν, μα επιστρέφουν για να πάρουν το αίμα τους
πίσω, μιας και η διάρκειά τους είναι μικρή. Στο αποκορύφωμά
τους λοιπόν τις διέκοψε ο ήχος του τηλεφώνου. Διεισδυτικός,
σχεδόν αγενής, μιας και οι τελευταίοι ήχοι –dal tuo rigor– αιω-
ρούνταν ακόμα στον αέρα του δωματίου.
