9
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
Νόστος
ύρισα τους δείκτες του ρολογιού μου μία ώρα μπροστά,
μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο. Ώρα Ελλάδας τρεις.
Μια γαλάζια σημαία κυμάτιζε στην έξοδο του αεροδρο-
μίου, πιο εκεί πολλές, γαλάζιες και πολύχρωμες μες στην καρ-
διά του μεσημεριού. Ανυπόμονοι επιβάτες μάς έσπρωχναν ε-
λαφρά να βγουν στο φως. Εκθαμβωτικό φως. Ποια Προβη-
γκία… είπα περήφανα στον Ρόμπερτ. Λόγια δικά του, βέβαια,
συχνά επαναλαμβανόμενα, από μένα υιοθετημένα, όπως και
τόσα άλλα. Έξω φως. Γαλάζιο φως. Γαλάζια βουνά, γαλάζια
δέντρα, γαλάζιο νερό, λες και βάλθηκαν ο ουρανός και η θά-
λασσα να μας δείξουν τα σπλάχνα τους. Στριμωχτήκαμε πλάι
πλάι στην ουρά των ταξί. Σύμπτωση που η κηδεία του καθηγη-
τή συνέπιπτε με τούτη την παραλυτική ομορφιά του νησιού
στην αρχή του καλοκαιριού; Τον θυμήθηκα στα καλά του χρό-
νια. Ψηλός, με ίχνη μικρής κοιλιάς, φωνή λυρική, λεξιλόγιο εξε-
ζητημένο, ο μεγάλος λαογράφος, ακαδημαϊκός, πρόεδρος της
Ακαδημίας Αθηνών. Άνοιξα την τσάντα μου να βγάλω τα γυα-
λιά μου. Ο επικήδειος πάνω πάνω. Πόσο απεχθάνομαι τους ε-
πικήδειους! «Γιατί post mortem τόσα εγκώμια και όχι εν ζωή;»
αναρωτιόμουν ανέκαθεν. Να τον εκφωνήσει η Έλενα, είχα
προτείνει. Η Έλενα είναι η αγαπημένη μου αδερφή. Λατρεύει
τα ψηλά τακούνια, την Αθήνα και τους επικήδειους λόγους.
Ίσως για την ιδιαιτερότητά τους, όπως λέει, να δύναται κανείς
να μιλάει για κάποιον ο οποίος αδυνατεί να φέρει αντιρρήσεις
