17
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
τέγραφα σκηνές και χρώματα, το καρό πουκάμισο του καθη-
γητή, τα γυαλιά του με τον μαύρο σκελετό, το καπέλο-σαφάρι
του βιβλιοθηκάριου –
Για ζούγκλα μάς πέρασε
, πέταξε η Έλενα–
και τα πιο χοντρά μυωπικά γυαλιά του Γάλλου. Ψηλοί και οι
δυο τους, πιο ψηλοί κι από τον πατέρα μου, που ξαφνικά τον
άκουσα να καλωσορίζει τον Γάλλο: Bienvenue, monsieur
Leponte, και Benvenuti, φίλτατοι, καλώς τον Γιαννάκη μου,
ασπάστηκε τον φίλο δεξιά κι αριστερά.
Παρά τη δίωρη κούρσα από το Αργοστόλι στο Ροσοκέλι,
τα τρία τέταρτα του δρόμου χωματόδρομος, οι δυο ταξιδιώτες
δεν έδειχναν κουρασμένοι. Αναρωτιόμουν τι ζητούσαν αυτοί οι
κύριοι στα μέρη μας, στο νοτιότερο μέρος της Κεφαλονιάς, με
το άγριο τοπίο και τις εξωτικές παραλίες, στις οποίες ουδείς
άλλος, εκτός από εμάς τους λίγους –κορίτσια, αγόρια, μαμάδες
μοντέρνες ή και άντρες– δεν είχε πατήσει με το πόδι του έως
τότε, τόσο στα Καμίνια όσο και στα Σκαλάτα. Τα χωριά βρί-
σκονταν ακόμα υπό ανοικοδόμηση, μιας και δινόταν ιδιαίτερη
σημασία στις αντισεισμικές κατασκευές. Συρθήκαν μετά τον
σεισμό του 1953 από τους λόφους στα παραθαλάσσια, ακο-
λουθώντας τις προτροπές των διορατικών προέδρων, κάτι που
ήταν ασύλληπτο για τα δεδομένα της εποχής εκείνης.
Θυμάμαι σαν τώρα ότι για μία ολόκληρη εβδομάδα θα είχα
την ευκαιρία να απολαύσω μαζί με την Έλενα τους εκλεκτούς
επισκέπτες. Θα με έπαιρνε μάλιστα ο κύριος Δουκάτος μαζί
στις εξορμήσεις του στα ορεινά χωριά, για να καταγράψει διά-
φορα ήθη και έθιμα. Μέχρι επάνω στη Ράχη θα έφτανε η χάρη
του –και μαζί του κι εγώ.
Κατά τη διάρκεια του σερβιρίσματος στο βραδινό τραπέζι
έριχνα πλάγιες ματιές στην αρσενική τριάδα στο κεφάλι του
τραπεζιού. Άλλοι άντρες δεν υπήρχαν στην οικία Κινκινάτη, τα
μεγάλα αδέρφια ταξίδευαν ακόμα για να μπορέσουν να γίνουν
καπεταναίοι, όμως αυτόν τον στόχο δεν μπόρεσαν να τον πραγ-
ματοποιήσουν τελικά λόγω της ναυτίας και του δέους που έ-
