25
31
32
33
«Όχι.»
«Έκανε μια περίεργη εξομολόγηση. Στην πραγματικότητα,
δεν έχω ακούσει άλλη πιο περίεργη όλα τα χρόνια που είμαι πα-
πάς.»
«Δεν με ξαφνιάζει αυτό.»
«Έκλαψε», είπε ο πατήρ Γκρακόν πίνοντας μια γουλιά τσάι.
«Το κλάμα του ήταν βαθύ, τρομερό. Έβγαινε μέσα από τα τρί-
σβαθα της ψυχής του. Να κάνω την ερώτηση που γεννά στην
καρδιά μου αυτή η εξομολόγηση;»
«Όχι», είπε ήρεμα ο ψηλός άντρας. «Να μην την κάνετε. Λέει
την αλήθεια.»
Ο Γκρακόν ήδη ένευε προτού ο Μουνιόζ να μεταφράσει, και η
όψη του ήταν πολύ σοβαρή τώρα. Έσκυψε μπρος, με τα χέρια του
πλεγμένα ανάμεσα στα γόνατά του, και μίλησε για πολλή ώρα. Ο
Μουνιόζ άκουσε προσηλωμένος, με πρόσωπο επίτηδες ανέκφρα-
στο. Όταν ο ιερέας απόσωσε τα λόγια του, ο Μουνιόζ είπε:
«Λέει ότι υπάρχουν παράξενα πράγματα στον κόσμο. Πριν
από σαράντα χρόνια ένας χωρικός από το Ελ Γκρανιόνες τού έ-
φερε μια σαύρα που ούρλιαζε σαν γυναίκα. Έχει δει έναν άντρα
με σημάδια σαν τους τύπους των ήλων του Κυρίου μας, κι αυτός
ο άνθρωπος αιμορραγούσε από τα χέρια και τα πόδια τη Με-
γάλη Παρασκευή. Λέει πως είναι ένα τρομερό και σκοτεινό
πράγμα αυτό. Είναι σοβαρό για σας και για το αγόρι. Ιδίως για
το αγόρι. Τον τρώει μέσα του. Λέει…»
Ο Γκρακόν μίλησε ξανά για λίγο.
«Ρωτά αν καταλαβαίνεις τι έκανες σ’ αυτή τη Νέα Ιερουσα-
λήμ.»
«Στο Τζερούσαλεμς Λοτ», είπε ο ψηλός άντρας. «Ναι. Κατα-
λαβαίνω.»
Ο Γκρακόν μίλησε ξανά.
«Ρωτά τι σκοπεύεις να κάνεις γι’ αυτό.»
Ο ψηλός άντρας κούνησε πολύ αργά το κεφάλι του. «Δεν
ξέρω.»
