16
31
32
33
βαζε βενζίνη κι επισκεύαζε μικρά αυτοκίνητα, ξένες μάρκες, με
επιτυχία, που τον ξάφνιασε και τον ευχαρίστησε.
Όπου σταματούσαν, έπαιρνε μια εφημερίδα του Μέιν, την
Press-Herald
του Πόρτλαντ, κι έψαχνε για ειδήσεις σχετικές με
μια κωμόπολη στο νότιο Μέιν, το Τζερούσαλεμς Λοτ, και με τη
γύρω περιοχή. Πού και πού έβρισκε κάποια τέτοια είδηση.
Έγραψε το προσχέδιο ενός μυθιστορήματος σε δωμάτια δια-
φόρων μοτέλ προτού φτάσουν στο Σέντραλ Φολς του Ρόουντ
Άιλαντ και το ταχυδρομήσει στον ατζέντη του. Είχε υπάρξει
σχετικά καταξιωμένος μυθιστοριογράφος κάνα εκατομμύριο
χρόνια πριν, μια εποχή που το σκοτάδι ακόμα δεν είχε σκεπάσει
τη ζωή του. Ο ατζέντης πήγε το προσχέδιο στον τελευταίο του
εκδότη, που εξέφρασε το ευγενικό ενδιαφέρον του αλλά όχι και
τη διάθεση να δώσει κάποια προκαταβολή. Το «ευχαριστώ» και
το «παρακαλώ», είπε στο αγόρι καθώς έσχιζε το γράμμα του
ατζέντη, ήταν τζάμπα ακόμα. Το είπε δίχως πολλή πικρία και ξε-
κίνησε, παρ’ όλα αυτά, να γράφει το βιβλίο.
Το αγόρι δεν πολυμιλούσε. Το πρόσωπό του έδειχνε ισχνό
και τα μάτια του ήταν σκοτεινά, σάμπως να ήταν συνεχώς
στραμμένα προς έναν ζοφερό ορίζοντα μέσα του. Στα εστιατό-
ρια και στα βενζινάδικα, όπου σταματούσαν στη διάρκεια του
ταξιδιού τους, ήταν ευγενικός αλλά τίποτα περισσότερο. Έδει-
χνε να μη θέλει να χάσει ούτε στιγμή από τα μάτια του τον ψηλό
άντρα κι έμοιαζε νευρικός όποτε εκείνος τον άφηνε για να πάει
στην τουαλέτα. Αρνιόταν να μιλήσει για την πόλη του Τζερού-
σαλεμς Λοτ, παρότι ο ψηλός άντρας προσπαθούσε πού και πού
να στρέψει την κουβέντα σε αυτό το θέμα και δεν έριχνε ούτε
μία ματιά στις εφημερίδες του Πόρτλαντ που ο άντρας άφηνε
σκόπιμα, μερικές φορές, για να τις δει το αγόρι.
Όταν γράφτηκε το βιβλίο, έμεναν σε ένα παραθαλάσσιο σπι-
τάκι κοντά στον αυτοκινητόδρομο και κολυμπούσαν πολύ και οι
δύο στον Ειρηνικό. Ήταν πιο ζεστός και φιλικός από τον Ατλα-
ντικό. Δεν ξυπνούσε αναμνήσεις. Το αγόρι άρχισε να μαυρίζει.
