12 JOHN STRELECKY δήποτε. Όσο για μένα, ήμουν ένας μικρός κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα δυσαρεστημένων ανθρώπων. Έπειτα από άλλα είκοσι πέντε λεπτά στα οποία δεν κουνήσαμε ρούπι, είδαμε επιτέλους να εμφανίζεται ένα περιπολικό καβαλώντας τη στρωμένη με γκαζόν διαχωριστική νησίδα. Κάθε λίγες εκατοντάδες μέτρα σταματούσε, υποθέτω για να ενημερώσει τον κόσμο τι συνέβαινε. «Για το καλό τους», σκέφτηκα, «ελπίζω να έχουν την κατάλληλη εξάρτυση». Γεμάτοι ανυπομονησία, περιμέναμε όλοι τη σειρά μας. Όταν επιτέλους η αστυνομικός έφτασε σ’ εμάς, μας είπε ότι ένα βυτιοφόρο που μετέφερε πιθανόν τοξικά υλικά είχε τουμπάρει περίπου οκτώ χιλιόμετρα μπροστά. Ο δρόμος είχε κλείσει. Όπως μας εξήγησε, μπορούσαμε είτε να κάνουμε αναστροφή και να δοκιμάσουμε να πάμε από άλλο δρόμο –που βασικά δεν υπήρχε– είτε να περιμένουμε ν’ ανοίξει αυτός. Αυτό θα έπαιρνε ίσως άλλη μία ώρα. Κοίταζα την αστυνομικό να πλησιάζει την επόμενη ομάδα απαρηγόρητων οδηγών. Όταν ο τύπος με το μίνι βαν επανέλαβε άλλες δύο φορές ότι ανησυχούσε για την κράτησή του στις έξι, αποφάσισα ότι η υπομονή μου είχε εξαντληθεί. «Έτσι γίνεται πάντα όταν πάω να ξεφύγω λίγο», μουρμούρισα. Εξήγησα στους καινούριους μου φίλους ότι είχα φτάσει στα όριά μου από τον εκνευρισμό και πως θα δοκίμαζα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==