Ένα Σερνόμουν στη διαπολιτειακή με ρυθμό που έκανε το περπάτημα να μοιάζει με αγώνα ταχύτητας αυτοκινήτων. Μία ώρα προχωρούσαμε σημειωτόν και μετά κολλήσαμε τελείως. Έψαξα τους σταθμούς στο ραδιόφωνο να βρω κάποια ένδειξη νοήμονος ζωής. Δεν βρήκα τίποτα. Όταν πέρασαν είκοσι λεπτά χωρίς να έχει κουνηθεί φύλλο, ο κόσμος άρχισε να βγαίνει από τ’ αυτοκίνητα. Όχι ότι κερδίσαμε κάτι μ’ αυτό, όμως τουλάχιστον μπορέσαμε να γκρινιάξουμε σε κάποιον από άλλο όχημα, και αυτή ήταν μια ευχάριστη αλλαγή. Ο ιδιοκτήτης του μίνι βαν μπροστά μου έλεγε και ξανάλεγε ότι θα του ακύρωναν την κράτηση αν δεν έφτανε στο ξενοδοχείο του μέχρι τις έξι. Η γυναίκα στο καμπριολέ αριστερά μου γκρίνιαζε για τα στραβά ολόκληρου του οδικού δικτύου. Στο πούλμαν πίσω μου οι παίκτες της εθνικής μπέιζμπολ νέων είχαν φέρει τη συνοδό τους στα πρόθυρα της παράνοιας. Σχεδόν την άκουγα να σκέφτεται ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που συμμετείχε εθελοντικά σε οτι-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==