ΤΟ ΚΑΦΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 9 Δεν έχω τολμήσει να πάρω ξανά τον ίδιο δρόμο για να ξαναβρώ το καφέ. Βαθιά μέσα μου μου αρέσει να πιστεύω ότι όσο πραγματική κι αν ήταν εκείνη η βραδιά, ακόμα κι αν μπορούσα να επιστρέψω ακριβώς στο σημείο όπου αντίκρισα πρώτη φορά το καφέ, δεν θα το έβρισκα. Ότι ο μόνος λόγος που το βρήκα ήταν ότι εκείνη τη στιγμή, εκείνη τη νύχτα, είχα ανάγκη να το βρω. Κι ότι γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο υπήρξε. Ίσως κάποια μέρα δοκιμάσω να επιστρέψω. Ή ίσως κάποια νύχτα βρεθώ και πάλι ξαφνικά στο κατώφλι του. Τότε θα μπορέσω να μπω μέσα και να πω στην Κέισι, στον Μάικ και στην Άννα πόσο μου άλλαξε τη ζωή εκείνη η νύχτα στο καφέ. Πόσο οι ερωτήσεις με τις οποίες με έφεραν αντιμέτωπο υπήρξαν η αφορμή για σκέψεις και ανακαλύψεις που ξεπερνούσαν οτιδήποτε είχα φανταστεί μέχρι τότε. Ποιος ξέρει. Ίσως περάσω εκείνη τη νύχτα συζητώντας με κάποιον άλλο που θα έχει χάσει κι αυτός τον προσανατολισμό του, και ο δρόμος τον έβγαλε στο «Καφέ των Ερωτήσεων». Ή μπορεί απλώς να γράψω ένα βιβλίο για την εμπειρία μου, βάζοντας κι εγώ ένα λιθαράκι σ’ αυτό που είναι τελικά το καφέ.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==