8 JOHN STRELECKY λεύεις δώδεκα με δεκατέσσερις ώρες καθημερινά σε δικό σου γραφείο. Στο λύκειο είχα προετοιμαστεί για το κολέγιο. Στο κολέγιο είχα προετοιμαστεί για τον κόσμο της εργασίας. Έκτοτε περνούσα τη ζωή μου πασχίζοντας ν’ αναρριχηθώ στην εταιρεία όπου δούλευα. Τώρα αναρωτιόμουν μήπως οι άνθρωποι που με βοήθησαν τότε να χαράξω πορεία απλώς έκαναν μαζί μου αυτό που είχε κάνει κάποιος άλλος με αυτούς. Δεν ήταν κακές οι συμβουλές τους, όχι· αλλά ούτε και ιδιαίτερα ικανοποιητικές. Είχα όλο και περισσότερο την αίσθηση ότι πρόσφερα τη ζωή μου με αντάλλαγμα τα λεφτά, κι αυτό το παζάρι είχε πάψει πια να μου λέει κάτι. Σε τέτοια ψυχική κατάσταση αβεβαιότητας βρισκόμουν όταν ανακάλυψα «Το Καφέ των Ερωτήσεων». Έκτοτε, κάθε φορά που διηγούμαι αυτή την ιστορία ακούω τους άλλους να τη χαρακτηρίζουν «μυστηριακή» ή να λένε ότι τους θυμίζει τη Ζώνη του λυκόφωτος, μια παλιά τηλεοπτική σειρά όπου άνθρωποι ταξίδευαν σε τόπους εκ πρώτης όψεως συνηθισμένους, αλλά που τις περισσότερες φορές κάθε άλλο παρά τέτοιοι αποδεικνύονταν. Καμιά φορά, για μια στιγμή μονάχα, πιάνω τον εαυτό μου ν’ αναρωτιέται αν η εμπειρία μου στο καφέ ήταν κάτι που συνέβη πραγματικά. Όποτε συμβαίνει αυτό ανοίγω το συρτάρι του γραφείου μου στο σπίτι, βγάζω τον κατάλογο που μου χάρισε η Κέισι και διαβάζω το μήνυμα που μου έγραψε. Και τότε θυμάμαι πόσο πραγματικά ήταν όλα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==