∆ύο Έπιασα το κινητό και άνοιξα την εφαρμογή του χάρτη. «Σύστημα μη διαθέσιμο» ήταν το μήνυμα που εμφανιζόταν ξανά και ξανά στην οθόνη. Καθώς κατευθυνόμουν νότια, ενώ ήξερα ότι έπρεπε να πηγαίνω βόρεια, η δυσφορία μου αυξανόταν ολοένα και περισσότερο. Τα οκτώ χιλιόμετρα χωρίς έξοδο έγιναν δεκάξι, μετά τριάντα δύο, μετά σαράντα. «Κι όταν βρω έξοδο, δεν θα έχει νόημα πια, αφού δεν έχω ιδέα πώς θα φτάσω στον προορισμό μου», μονολόγησα δυνατά – τέλεια απόδειξη ότι η ψυχική μου κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Στο τεσσαρακοστό πέμπτο χιλιόμετρο εμφανίστηκε επιτέλους μια έξοδος. «Δεν το πιστεύω», είπα μέσα μου καθώς ανέβαινα τη ράμπα. «Πρέπει να βρίσκομαι στο ένα και μοναδικό μέρος του πλανήτη που δεν έχει ούτε βενζινάδικο, ούτε φαστφουντάδικο, ούτε οτιδήποτε άλλο σε διασταύρωση
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==