Η τέχνη της αποτυχίας

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΝΑ ΤΑΙΡΙΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ 29 πλευρών». Αυτό ήταν αλήθεια: Περιέθαλπε τόσο τους Ρεπου- μπλικάνους καθολικούς Ιρλανδούς όσο και τους Νομιμόφρονες προτεστάντες. Όταν το 1998 εξερράγη στο Όουμα μια βόμβα θραύσης, εκείνος έσπευσε να βοηθήσει. Ο πατέρας μου εξακο- λουθούσε να πηγαίνει σε πολλές εμπόλεμες περιοχές για τον φι- λανθρωπικό οργανισμό Γιατροί χωρίς Σύνορα, συμπεριλαμβα- νομένης της Τσετσενίας, της Σιέρα Λεόνε και του Αφγανιστάν. Χρόνια αργότερα, όταν τον ρώτησα ποιο μέρος τον επηρέασε περισσότερο, απάντησε το Όουμα και περιέγραψε με λεπτομέ- ρειες τις σκηνές μακελειού που είδε με τα μάτια του. Σε εκείνο το σκηνικό υπήρξαν στιγμές παραλογισμού. Την πρώτη χρονιά ή και περισσότερο ζούσα με την οικογένειά μου σ’ έναν ανηφορικό δρόμο κοντά σε ένα χωριό που λεγό- ταν Μαφ. Δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό να αναρωτηθώ για το όνομα του χωριού παρά μόνο πολλές δεκαετίες αργό- τερα, όταν ο φίλος μου ο Κόρμακ έσκασε στα γέλια όταν του το ανέφερα. «Μαφ;» έκανε χαχανίζοντας. «Μα τι γελοίο όνομα είναι αυτό;» Το χωριό απείχε μόλις μερικά λεπτά με το αυτοκίνητο από το σπίτι μας στη Βόρεια Ιρλανδία, αλλά βρισκόταν απέναντι από τα σύνορα στην επαρχία Ντόνεγκαλ, η οποία ανήκε στη Νότια Ιρλανδία. Η μητέρα μου πήγαινε εμένα και την αδερφή μου στο Μαφ για τα μαθήματα ιρλανδικών χορών που κάναμε (που αποτελούσαν μέρος της προσπάθειας να μας βοηθήσουν να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου), και με μπέρδευε το γεγονός ότι λίγο πιο κάτω απ’ τον δρόμο όπου μέναμε υπήρχε μια εντε- λώς διαφορετική χώρα. Η κατάσταση φαινόταν πολύ παράλογη και, αναμφίβολα, ήταν. Στα τέσσερά μου δεν μπορούσα να δια- νοηθώ ότι οι άνθρωποι αλληλοεξοντώνονταν εξαιτίας εκείνου του τεχνητού συνόρου.