Η τέχνη της αποτυχίας

28 Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ Στο μεταξύ, εγώ μιλούσα με ορθή, χαρακτηριστική αγγλική προφορά, και ξεχώρισα από την πρώτη ημέρα του σχολείου. Γεννήθηκα στο Έπσομ, στη σχετική ασφάλεια των προαστίων του Σάρεϊ. Κάθε χρόνο διοργανώνονταν οι ιπποδρομίες του Ντάρμπι, που πραγματοποιούνταν στο ιπποδρόμιο Ντάουνς, δίπλα στο σπίτι μας, και η μητέρα μου οργάνωνε πικ νικ όπου καλούσε πολλούς συγγενείς και φίλους. Κάποτε είδα τον θρυλι- κό τζόκεϊ Λέστερ Πίγκοτ (Lester Piggott) να πέφτει από το άλογό του και τον παρακολουθούσα καθώς τον έπαιρναν με το φορείο και το πρόσωπό του είχε γίνει λευκό σαν πανί. Εντυπω- σιάστηκα από το πόσο μικρόσωμος ήταν, παρότι τότε ήμουν και εγώ πολύ μικροκαμωμένη. Στην Ιρλανδία δεν κάναμε πικ νικ ούτε είχαμε οικογενεια- κούς φίλους. Ήταν μια εμπειρία απομόνωσης για όλους μας, αλ- λά πρωτίστως για τη μητέρα μου, η οποία δεν είχε δουλειά μέσα απ’ την οποία θα μπορούσε να κάνει καινούριες γνωριμίες. Ο πατέρας μας μας ανάγκασε να μετακομίσουμε λόγω της ερ- γασίας του και της καινούριας θέσης του ως επιμελητή χειρουρ- γού στο νοσοκομείο Αλτναγκέλβιν στο Ντέρι. Εκεί θα γιάτρευε πολλές επιγονατίδες. Ήξερα για τις πολιτικές αναταραχές και τις είχα αποδεχτεί όπως κάνουν τα παιδιά. Έγινε πολύ απλά ένας τρόπος ζωής. Τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι μου αντικαταστάθηκαν από ορά- ματα με τρομοκράτες που φορούσαν μπαλακλάβες και συνήθι- σα να ακούω τις καχύποπτες ερωτήσεις των κυριών στα ταμεία του σούπερ μάρκετ αν κάναμε «διακοπές» όταν πηγαίναμε για τα ψώνια της εβδομάδας. Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι βασικά μας ρωτούσαν αν βρισκόμασταν εκεί στο πλαίσιο του Βρετανικού Στρατού, αλλά όντως θυμάμαι τον φόβο μου μήπως μας βάλει βόμβα ο ΙRΑ · η μητέρα μου απαντούσε πολύ λογικά ότι ο πατέρας μου «γιατρεύει τους ανθρώπους και των δύο