Οι κανόνες του Μολντούν: Δεν υπάρχει αποτυχία, μόνο ανάδραση
21
μπούν στα γόνατα και το δεξί μου χέρι να κρατάει τον αριστερό
καρπό. Είμαι σίγουρος ότι το πρόσωπό μου μαρτυρούσε πόσο
μπερδεμένος και περίεργος ήμουν.
Ο Μολντούν κοιτούσε έξω από το παράθυρο το ψιλόβροχο
που έπεφτε πάνω στους ανθρώπους όπως έβγαιναν από τον
σταθμό του μετρό στη στάση Marble Arch. Γύρισε προς το μέρος
μου και τακτοποιήθηκε στο κάθισμά του. Ύστερα, χαμογέλασε με
ενθουσιασμό και με κοίταξε κατάματα. Ύψωσε ένα δάχτυλο. «
Κα-
νόνας του Μολντούν νούμερο ένα: Όταν συναντάς κάποιον, να τον
κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς
.» Ένευσε και περίμενε να α-
νταποδώσω. Ένευσα κι εγώ. Ύψωσε και δεύτερο δάχτυλο. «
Κα-
νόνας του Μολντούν νούμερο δύο: Όταν θες να τους κάνεις να νιώ-
θουν σαν να σε ξέρουν ήδη, γίνε χαμαιλέοντας
.» Έσμιξα τα φρύδια
απορημένος. Κατάλαβε, και τότε τα δύο δάχτυλα έγιναν χέρι ολό-
κληρο, σήμα ότι έπρεπε να περιμένω, κι έπειτα τα δάχτυλα έγιναν
τρία. «
Κανόνας του Μολντούν νούμερο τρία: Αιχμαλώτισε τη φα-
ντασία, και θα αιχμαλωτίσεις την καρδιά
.»
Κάθισα αναπαυτικά, ακουμπώντας στην πλάτη του καθίσμα-
τος. Ήταν προφανές πως δεν είχε τελειώσει. Το ίδιο έκανε κι εκεί-
νος.
«Πόσες φορές τη μέρα έχεις να κάνεις με ανθρώπους που δεν
αναγνωρίζουν την παρουσία σου –που δεν σε κοιτάζουν καν;»
«Δεκάδες, υποθέτω», απάντησα.
«Δεκάδες χαμένες ευκαιρίες, λοιπόν. Ο φθηνότερος, ευκολό-
τερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος μεγιστοποίησης της σύν-
δεσης ανάμεσα σ’ εσένα και άλλους ανθρώπους –πελάτες, συνα-
δέλφους, τον θυρωρό του κτιρίου όπου ήμασταν, τον οδηγό αυ-
τού του ταξί– είναι να τους κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς.
Ξέρεις γιατί;»
«Γιατί έτσι δείχνεις πως είσαι ειλικρινής και ενδιαφέρεσαι γι’
αυτούς.» Με το που άρθρωσα τα λόγια, ήξερα ότι η εξήγησή μου
δεν ήταν ικανοποιητική.
