20
Πείσε τους σε 90 δευτερόλεπτα το πολύ
τραβήξει την προσοχή του άντρα κι ύστερα, κοιτάζοντάς τον κα-
τάματα, συνέχισε: «Δύο χιλιάδες τετρακόσιες εξήντα επτά απαντή-
σεις προσγειώθηκαν στο γραφείο ενός ανταγωνιστή σας μέσα σε
μία μόνο μέρα ως άμεσο αποτέλεσμα της απόφασής του να διαφη-
μιστεί σ’ εμάς. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και για εσάς.»
Πόση ώρα είχε περάσει στο μεταξύ; Ενενήντα δευτερόλεπτα
περίπου.
Στο ταξί της επιστροφής προς το γραφείο, με ένα διαφημιστικό
συμβόλαιο είκοσι έξι εβδομάδων στον χαρτοφύλακά του και το
σύνολο των 2.467 φακέλων στον ταχυδρομικό σάκο, ο Μολντούν
θεώρησε πως είχε έρθει πια η ώρα να μάθω περισσότερα για το
Κατά Μολντούν Ευαγγέλιο.
«Λοιπόν, τι νομίζεις ότι έγινε εκεί μέσα;» είπε.
«Δεν τον έχεις ξανασυναντήσει τον τύπο;» ρώτησα εγώ.
«Όχι.»
«Μα εσείς κάνατε σαν να ήσασταν φίλοι από παλιά.»
«Έτσι δεν φάνηκε;» Ο Μολντούν χαμογέλασε και γύρισε προς
το μέρος μου. «Ξέρεις γιατί;»
«Μάλλον σε έχει ακουστά.»
«Δεν είναι αυτό το θέμα. Λοιπόν, κοίτα να δεις. Θα καθίσεις
εκεί πέρα, απέναντί μου στο πτυσσόμενο κάθισμα, και θα σου ε-
ξηγήσω τι συνέβη.»
Τα λονδρέζικα ταξί μοιάζουν με μεγάλα
μαύρα κουτιά βρετανικών μπισκότων με ρό-
δες, αλλά είναι ευρύχωρα και μεταφέρουν με
άνεση ανθρώπους και αποσκευές. Στο πίσω
μέρος υπάρχει ένα ενιαίο κάθισμα και, αντι-
κριστά, δύο πτυσσόμενες θέσεις με ελατήρια.
Κατέβασα το πτυσσόμενο κάθισμα απέναντί
του και σύρθηκα επάνω. Είμαι αρκετά ψηλός,
έτσι κάθισα με τους αγκώνες μου να ακου-
Ο φθηνότερος
και πιο
αποτελεσματικός
τρόπος για να
συνδεθείτε με
τους άλλους είναι
να τους κοιτάτε
στα μάτια.
