18
Πείσε τους σε 90 δευτερόλεπτα το πολύ
ντως, αν αναρωτιέστε τι συμβαίνει στη διάρκεια των υπόλοιπων
ογδόντα οκτώ δευτερολέπτων, τότε επιβεβαιώνεται και παγιώ-
νεται η σχέση και ορίζεται ο τρόπος με τον οποίο θα επικοινωνεί-
τε στο εξής.)
Οι παρατηρήσεις του Μολντούν ήταν πάντα ανησυχητικά α-
πλές: «Όταν κάποιος σε συμπαθεί, βλέπει το καλύτερο σ’ εσένα.
Όταν σε αντιπαθεί, τείνει να βλέπει το χειρότερο. Κοινή λογική εί-
ναι, τίποτε άλλο. Αν ένας πελάτης σε συμπαθεί, όταν σε δει να χο-
ροπηδάς, θα ερμηνεύσει την κίνησή σου ως εκδήλωση ενθουσια-
σμού. Αν όμως σε αντιπαθεί, μάλλον θα σκεφτεί πως η συμπερι-
φορά αυτή είναι απόδειξη της ηλιθιότητάς σου.»
Και είχε δίκιο. Όταν σου παίρνει συνέντευξη κάποιος που σε
συμπαθεί, το πιθανότερο είναι να ερμηνεύσει την ευγένειά σου ως
ευαισθησία, ενώ αυτός που σε αντιπαθεί μπορεί να σε χαρακτη-
ρίσει αδύναμο. Ο διευθυντής που σε συμπαθεί θα θεωρήσει την
αυτοπεποίθησή σου θαρραλέα· ο διευθυντής που σε αντιπαθεί θα
σε αντιμετωπίσει ως αλαζόνα. Το ίδιο άτομο μπορεί για κάποιον
να είναι διάνοια και για κάποιον άλλον βλάκας. Εξαρτάται από το
πώς σας φαντάζεται ο άλλος. «Αιχμαλώτισε τη φαντασία και θα
αιχμαλωτίσεις την καρδιά», έλεγε το Κατά Μολντούν Ευαγγέλιο,
«γιατί η ζωή, από όποια πλευρά κι αν το δεις, από την πρώτη
στιγμή κιόλας έχει να κάνει με τη συμπεριφορά. Η φαντασία πυ-
ροδοτεί το συναίσθημα, το συναίσθημα πυροδοτεί τη στάση και η
στάση καθοδηγεί τη συμπεριφορά.»
Δεν είχα συναντήσει ποτέ κάποιον σαν τον Φράνσις Εξέιβιερ
Μολντούν. Είχα μετακομίσει στο Λονδίνο από τη βόρεια Αγγλία
γιατί ήθελα να βρίσκομαι στην καρδιά των εξελίξεων –αν και ποτέ
δεν κάθισα να σκεφτώ τι ακριβώς σήμαινε αυτό, ώσπου άρχισα
να ζω εκεί. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι με συνάρπαζαν οι άν-
θρωποι που βρίσκονταν πίσω από αυτές τις εξελίξεις. Το πρόβλη-
μα με τον Μολντούν ωστόσο ήταν ότι για πάρα πολύ καιρό δεν
ήξερα αν επρόκειτο για διάνοια ή για τρελό.
