22
ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟΣ Ή ΜΕΤΡΙΟΣ
πους που ζούσαν πραγματικά τη ζωή τους–, η μητέρα μου, οι κο-
πέλες μου και οι φίλοι μού έλεγαν: «Μη συγκρίνεις τον εαυτό σου
με άλλους.» Δεν υπήρχε περίπτωση να βρω το δίκιο μου.
Επαναλάμβανα συνέχεια στον εαυτό μου:
Μια μέρα θα γίνω
σπουδαίος.
Αλλά σταμάτησα να το λέω στη μητέρα μου επειδή
κάθε φορά που της το έλεγα εκείνη με πλησίαζε, με αγκάλιαζε και
μου έλεγε: «Γιατί δεν μπορείς να είσαι απλώς ευγνώμων για ό,τι
έχουμε;» Και μετά άρχιζε να μου λέει πάλι ότι μεγάλωσε φροντί-
ζοντας τα πέντε αδέλφια της, χωρίς χρήματα και χωρίς να ξέρει
πώς θα εξασφάλιζε το επόμενο γεύμα.
Αυτός ήταν ο κύκλος –η διαρκής λούπα που αποσκοπούσε
στο να αποσπάσει τη σκέψη μου από το τι μπορούσα να κάνω και
τι ήθελα να κάνω. Όσες φορές κι αν προσπάθησα να πείσω τον
εαυτό μου για τη λογική της μητέρας μου, ποτέ δεν έβγαζα νόημα.
Ο πατέρας σκοτώνεται στη δουλειά, τελικά τα καταφέρνει, αγο-
ράζει το σπίτι των ονείρων του, πεθαίνει και αφήνει την οικογέ-
νειά του να ζει υπό το κράτος του τρόμου επειδή κάθε φορά που
πηγαίνουμε στον μπακάλη ανησυχούμε μήπως δεν μας φτάσουν
τα χρήματα –ουπς, ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω.
Κάνοντας τώρα μια αναδρομή στο παρελθόν, συνειδητοποιώ
ότι ήμουν ο μόνος που αντιλαμβανόταν έστω και στο ελάχιστο
πώς λειτουργεί πραγματικά ο κόσμος.
ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΛΑΘΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
Ήμουν ανήμπορος να κάνω το οτιδήποτε για να βελτιώσω τις
συνθήκες διαβίωσης της οικογένειας εκείνη την εποχή: ήμουν νέ-
ος και θυμωμένος, και, ειλικρινά, δεν ήξερα με ποιον τρόπο να το
κάνω. Αντί γι’ αυτό, και καθώς είχα πολύ ελεύθερο χρόνο και κα-
μία ισχυρή καθοδήγηση στη ζωή μου, κατέληξα να γίνω ένας προ-
βληματικός έφηβος.
