ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ Η ΕΜΜΟΝΗ ΕΣΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ
19
ας τάξης. Συχνά κρυφάκουγα τη μητέρα και τον πατέρα μου να
συζητούν για το πώς «τα κατάφεραν». Παρόλο που ήμουν μικρό
παιδί, ήξερα ότι είχε συμβεί κάτι σπουδαίο.
Τα επόμενα δύο χρόνια που πέρασα με την οικογένειά μου
στο σπίτι της λίμνης ήταν ένα υπέροχο κομμάτι της παιδικής μου
ηλικίας… αλλά η ευτυχία δεν κράτησε πολύ. Μόλις ενάμιση χρόνο
αφότου ο πατέρας μου αγόρασε το σπίτι των ονείρων του, πέθα-
νε από καρδιά σε ηλικία πενήντα δύο μόλις χρόνων.
Η μητέρα μου, που τότε ήταν σαράντα οκτώ χρόνων, βρέθηκε
χήρα, με πέντε παιδιά, λιγοστά χρήματα από την ασφάλεια ζωής
του πατέρα και με ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή που απαιτούσε
διαρκή φροντίδα. Δεν είχε καμία επαγγελματική δεξιότητα που θα
μπορούσε να αξιοποιήσει στην αγορά εργασίας προκειμένου να
εξασφαλίσει στο σπιτικό μας νέο εισόδημα. Είχε αφιερώσει τη
ζωή της στον ρόλο της συζύγου και μητέρας. Και τώρα έπρεπε να
βρει έναν τρόπο να διαχειριστεί σωστά τα χρήματα που είχε α-
φήσει ο πατέρας μου και να φροντίσει να φτάσουν για να σπου-
δάσουν και τα πέντε παιδιά.
Αυτή ήταν μια μεγάλη πρόκληση, δεδομένου ότι η μητέρα μου
δεν διέθετε πανεπιστημιακή μόρφωση ούτε τη δυνατότητα να
εξασφαλίσει κάποιο εισόδημα. Είχε μεγαλώσει την εποχή της Με-
γάλης Ύφεσης και δεν ήθελε να δει την οικογένειά της να αγωνί-
ζεται με τον τρόπο που το είχαν κάνει τότε οι άνθρωποι. Έτσι,
λοιπόν, καταλήφθηκε από την εμμονή, αν θέλετε, να διασφαλίσει
ότι τα λίγα χρήματα που είχε αφήσει ο πατέρας θα ήταν αρκετά
για να τα φέρουμε βόλτα.
Έβλεπε τα πάντα ως μελλοντική δαπάνη και απειλή, και σύ-
ντομα άρχισε να κάνει περικοπές. Βάλθηκε αμέσως να πουλήσει
το σπίτι των ονείρων του πατέρα μου. Αναγκαστήκαμε να μετα-
κομίσουμε στην πόλη, σε ένα μικρό σπίτι από τούβλα μέσα σε κά-
ποιο μικρό οικόπεδο· πάνε οι βαρκάδες, το ψάρεμα, το μάζεμα
